Gaur egungo publizitateak gutxierrepresentazio eta estereotipazio larria aurkezten du adineko pertsonei dagokienez. Arazo nagusia adinkeriaz kontzientzia falta da; enpresa askok ez dituzte praktika horiek diskriminatzailetzat ikusten, oraindik legalak eta sozialki normalizatuak direlako.
Gizartearen arlo handi batentzat persona nagusiak eta menpekotasuna era bat loturik daude, baita osasun arazo zenbait (protesiarekin, ortopediarekin) edo bigarren mailako rolekin, bereziki (aitona/amama=astunak).
Moda, bidaiak, teknologia eta motorra bezalako industriek ikusezin bihurtzen dituzte adinekoen kolektiboa eta, batez ere, emakumeak, eta horiek, bereziki, kontraste negatibo gisa baino ez dituzte erabiltzen, beren produktuak kontsumituz soilik lortuko dutela agintzen dieten ustezko “gaztetasun” mugagabea.
Benetako profil erreala izkutatzen duen pasibotasun-irudi bat proiektatzen da: pertsona aktiboak, independenteak eta erabakitzeko ahalmen handia dutenak.
Adinekoen eskubideak babestuko dituzten eta adinkeria-praktikak zigortzeko lege integralak onartzea premiazkoa da, egungo berdintasun-legeetatik harago joanez.
Agentzien, iragarleen eta komunikabideen arteko aliantza bat beharrezkoa da transmititutako balioak sentsibilizatzeko eta eguneratzeko.
“Ezintasun teknologikoaren” mitoa gainditzea eta adinekoak berrikuntza eta digitalizazio kanpainetan integratzea, erabiltzaile aditu gisa.
Publizitateak iraganaren isla izateari utzi behar dio, adineko pertsonak bere historiako, historia osoko protagonista gisa agertzen diren errealitate sozial batekin lerrokatzeko.